Ale nie powiesz mi, że duże stacje radiowe w Anglii puszczają tylko ambitną muzykę. Wszędzie na zachodzie dominuje jednak mainstreamowa papka.
Tak – rządzi masa, ale jednak jest tam jeszcze miejsce dla muzyki środka. Jest o wiele więcej autorskich audycji, osobowości poszukujących nowych, ciekawych zjawisk muzycznych i pragnących je promować, więcej powierzchni na półkach sklepowych dla rzeczy ambitnych czy po prostu bardziej offowych. Nie wspominając o wielości i różnorodności pism muzycznych. Choć pewnie to wynika też z ich tradycji i jednak większej zamożności.

Rozumiem, że w takim razie nie jesteś fanką nowej płyty Agnieszki Chylińskiej?
No nie. To dla mnie dość kuriozalna metamorfoza. Rozumiem chęć zmiany, uznaję prawo do muzycznych poszukiwań. Jednak to jest po prostu raczej jakiś „zwój” bardziej niż rozwój artystyczny. Z początku miałam nadzieję, że to tylko prowokacja. To byłby dopiero numer, pokazać, udowodnić światu jak łatwo nim zmanipulować! Kiedy odkryłam że to jest ta prawdziwa Chylińska zrobiło mi się po prostu smutno. Przy tej okazji legło też kilka moich osobistych autorytetów, nie mogłam się nadziwić, że to może komuś zaimponować, wzbudzić podziw i uznanie u niektórych dziennikarzy i krytyków muzycznych – nie widzę wskazań do wystawiania nagle Chylińskiej pomnika tylko dlatego, że założyła szpilki. Trzymajmy się muzyki – to jest zwyczajnie słaba płyta.

Ale chyba wszystko jest na miejscu? Chylińska otwarcie mówi, że od zawsze marzyła o roli jurora w „Mam talent”, więc ta płyta to piękna pointa tych aspiracji?
Z tej perspektywy masz rację – wszystko jest na miejscu (śmiech). Kobieta spełnia swoje marzenia.