dzieciństwo

Czasem wydaje mi się, że nigdy nie byłam dzieckiem. Zawsze poważna nad wiek, trochę na uboczu, ze świadomością, że muszę sama zorganizować sobie życie. Z jednej strony miałam poczucie wolności ograniczone do przychodzenia do domu na czas i unikania ubierania się na czarno (co nie było dobrze widziane). Z drugiej czułam osamotnienie. Aha, pamiętam jeszcze, że nigdy nie wagarowałam, bo wiedziałam, że za dużo będzie potem tłumaczenia się. Marzyłam o własnym pokoju, dalekich podróżach i gitarze. To ostatnie przyszło pierwsze: jako 16-latka zarobiłam na nią roznoszeniem mleka (w strażackiej kurtce i czerwonych spodniach).