Kuleją nie tylko mecenat i promocja polskiej muzyki, lecz także związana z nią profesjonalna edukacja – zżerana przez zachowawczość, estetyczną ksenofobię, niski poziom specjalizacji oraz skłonność do kształtowania społecznych inwalidów. Pozytywne przykłady zliczyć można na palcach jednej ręki. Pozbawiony zachodnioawangardowego kompleksu, na wskroś oryginalny, a przy tym sprawdzający się w twórczości użytkowej oraz działalności animatorskiej Paweł Mykietyn wiosny nie czyni. Podobnie jak stawiająca na oryginalność i lokalne talenty Opera Narodowa Mariusza Trelińskiego.

Kulejąca fonografia

Symptomatyczne dla naszego mentalnego uwikłania w stereotypy minionej epoki jest chyba opłakany stan rodzimej fonografii. Jedyną firmą, która prowadzi poważną (ilościowo i jakościowo) działalność wydawniczą, pozostaje stricte komercyjny Dux. Polskie Nagrania oraz Radiowa Agencja Fonograficzna nie wykorzystują potencjału swoich archiwów, a Narodowy Instytut Audiowizualny przejada zainwestowane weń środki oraz pokładane w nim nadzieje.

Przez te dwadzieścia lat nie zauważyliśmy nawet, że fonografia przestała być dodatkiem do działalności koncertowej, a stała się podstawową formą promocji oraz medialnej egzystencji jakiej bądź twórczości. Nie przez przypadek wszelkie liczące się wydawnictwa muzyki dawnej czy współczesnej na Zachodzie nie zaistniałyby bez solidnego państwowego mecenatu. Choć oczywiście niewykluczone, że to okaleczeni przez PRL włodarze polskiej kultury oraz wolnorynkowi utopiści wiedzą lepiej.