Początki historii grupy Tinariwen sięgają powstania niepodległościowego Tuaregów w 1963 roku w Mali. W walkach brał ojciec lidera formacji Ibrahima Ag Alhabiba, dlatego ten swoje dzieciństwo spędził w obozach uchodźców w Algierii. Na życie małego chłopca bardzo wpłynął western, który oglądał w wędrownym kinie - to właśnie w nim po raz pierwszy Ibrahim zobaczył gitarę, a następnie sam zbudował sobie instrument, na którym grał tradycyjne melodie i arabskie przeboje.

Pod koniec lat 70. wraz z rówieśnikami Ibrahim grał już w zespole, którego muzyka była zainspirowana na równi tradycyjnymi brzmieniami Nomadów jak i Elvisem Presleyem, Led Zeppelin oraz Bobem Marleyem. Teksty formacji opowiadały o aktualnych rzeczach, nostalgii, zagubieniu oraz komentowały sytuację polityczną.

Lata 1980 - 1989 to dla członków zespołu czas dzielony pomiędzy obozy wojskowe a muzykę, w tym pisanie pieśni patriotycznych nawołujących do walki o wolność. Struktura Tinariwen jest otwarta i bardziej podobna do społeczności niż zespołu muzycznego. W 2001 roku o grupie stało się głośno za sprawą występów na niesamowitym festiwalu na pustyni, którego byli gwiazdą, a także dzięki koncertom na WOMAD i Roskilde. Europę zdobyli unikalnym połączeniem elektrycznego bluesa z tradycyjną muzyką Nomadów.

Tinariwen zagrali w Europie, Ameryce, Japonii i Australii ponad 700 koncertów, pojawiając się na takich festiwalach, jak Glastonbury (gdzie w 2009 roku zagrali na głównej scenie) czy Coachella. Do inspiracji i fascynacji ich twórczością przyznają się tacy artyści, jak Chris Martin, Bono, Thom Yorke, czy TV On The Radio.