LITTLE DRAGON w Polsce

12.02 - Poznań, Eskulap
13.02 - Warszawa, Powiększenie
14.02 - Katowice, Hipnoza

„Machine Dreams” – tytuł waszej nowej płyty odnosi się do sposobu, w jaki ona powstawała?

Yukimi Nagano: Oczywiście. Tym razem jeszcze bardziej zależeliśmy od maszyn, które dziś należy chyba już traktować jak gitary. To takie same instrumenty. A „Machine Dreams” to dość prosta gra słów. Chodzi po prostu o maszyny, dzięki którym możemy spełniać swoje marzenia. W naszym przypadku chodzi o robienie muzyki i sprawianie, że ludzie na chwilę będą mieli możliwość przeniesienia się gdzieś indziej.

Często potrzebujesz takiego oderwania się od rzeczywistości?

Cóż – zerknij za okno. Nie wiem, jak jest w Polsce, ale w Goteborgu mamy zwały śniegu i nie za bardzo chce mi się konfrontować z rzeczywistością (śmiech).

A macie jakieś ulubione maszyny? Wielu muzyków twierdzi, że ich instrumenty mają niepowtarzalne dusze – miewają nawet kaprysy – szczególnie te starsze. Jak jest w waszym przypadku?

Szczerze mówiąc nie za bardzo się na tym znam. O wiele bardziej interesuje to moich kolegów z zespołu. Cały czas gadają o jakichś starych syntezatorach, których symbole mi się mieszają. Ja skupiam się na śpiewaniu.

No właśnie – jesteś jedyną dziewczyną w zespole. Jak sobie radzisz z ciągłym towarzystwem samców? To chyba niełatwe. Tym bardziej że ostatnio nieustannie jesteście w drodze.

Cóż – często nie ma to nic wspólnego z tym romantycznym, hippisowskim mitem kapeli grającej koncerty i czerpiącej z życia całymi garściami. To naprawdę ciężka harówa. Kiedy graliśmy trasę po USA, wszędzie jeździliśmy własnym vanem. Kończysz koncert o trzeciej nad ranem, a o szóstej trzeba wstać, żeby dojechać na kolejny. Telepiesz się więc półprzytomna z trzema kolesiami i zastanawiasz się, co robisz na tych bezdrożach.