muzyka

Lubimy elektroniczne brzmienia instrumentów, ale mamy poczucie, że się ich dzisiaj trochę nadużywa. Może dlatego poszliśmy w bardziej analogową stronę? Ale tak to chyba jest z ludzkim zachowaniem: gdy jest moda na szarość, zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie chciał się ubierać w neonowych kolorach. W latach 90. bardzo widoczna była polaryzacja między europejskimi i amerykańskimi producentami muzycznymi. Wszyscy słyszeli np. Pavement i zgodnie dochodzili do wniosku, że do robienia muzyki nic tak naprawdę nie jest konieczne: nie trzeba umieć dobrze grać na instrumencie, ani nagrywać w dobrym studiu, aby mieć prosperujący zespół. Tak mniej więcej powstał muzyczny nurt indie przyciągający do siebie wszystkich wrażliwców i poetów. Z przykrością musimy stwierdzić, że dziś jednak większość amerykańskiej muzyki indie jest bardzo leniwa i najzwyczajniej w świcie nieporadna, brak jej mrocznej dekadencji i tajemniczego glamour, jaką miał choćby świetny album „Goo” Sonic Youth – na nim złota era indie się po prostu skończyła. W Europie nie jest aż tak źle. Może dzięki temu, że tu nie wszyscy są aż tak zafiksowani na ślepym naśladowaniu Stevena Malkmusa czy Joanne Newsome?

p