Jones od początku swojej kariery współpracuje z innymi muzykami. Podczas realizowania tych projektów chętniej wysuwa pazur niż na solowych płytach.

Projekty zebrane na "...Featuring" pokazują, że córka Ravi Shankara – jednego z najsłynniejszych muzyków indyjskich, wirtuoza sitaru, który wystąpił na legendarnym Woodstocku w 1969 roku – nie tylko wie, jak koić swoim miękkim wokalem przy akompaniamencie delikatnego fortepianu. Potrafi rapować ("Life Is Better" z Q-Tipem), brzmieć mrocznie, jakby śpiewała na stypie w barze dla wampirów z filmu "Od zmierzchu do świtu" ("The Best Part" z El Madmo), a nawet pięknie usunąć się ze swoim wokalem na drugi plan ("Soon The New Day" z Talibem Kweli).

Pierwszy wyraźny zakręt od smooth jazzu Norah wzięła, współpracując ze specjalistą od nietypowych projektów Mike’em Pattonem. W ramach płyty wydanej jako Peeping Tom w piosence "Sucker" Norah syczy wściekle "Sucker, sucker, motherfucker". Piosenkę nagrali w czasie, kiedy Jones była po swoich dwóch sprzedanych w milionach egzemplarzy albumach, nagrodach Grammy i po tym, jak znalazła się na liście tygodnika "Time" najbardziej wpływowych osób w 2004 roku. Tym występem pokazała, że doskonale wie, że muzyczna zmiana jest konieczna, by wyszła ze świata smooth jazzu, który prędzej czy później zapędzi ją w jałową muzycznie drogę.

Zresztą wokalistka zdawała sobie z tego sprawę dużo wcześniej. W wywiadzie dla brytyjskiego "Guardiana" w 2002 roku, czyli wtedy, kiedy ukazał się jej debiut, mówiła, że najbardziej boi się zaszufladkowania. Kiedy śpiewała u Pattona, zaczęła również szukać innego pomysłu na swój solowy materiał. Na swojej trzeciej płycie "Not Too Late" Norah, która po raz pierwszy była autorką lub współautorką wszystkich piosenek, pokazała bardziej mroczne oblicze.