Tytułowe "konie i wysokie obcasy" to tylko pretekst. Tak naprawdę Marianne Faithfull nie żyje wyłącznie najnowszym katalogiem Manola Blahnika i wspomnieniem, jak to przed laty napisała dla Rolling Stonesów przebój "Wild Horses". A płyta mogłaby z powodzeniem mieć tytuł "Marianne Faithfull, lat 64", bo jest rodzajem muzycznego autoportretu. Po pokonaniu raka Faithfull definitywnie przewartościowała swój świat. Zdrowo je, nie pije i nie zażywa, a jej jedynymi nałogami są papierosy i wizyty w Tate Modern. Najważniejsze jednak, że jest szczęśliwa, co do tej pory się nie zdarzało często.

W latach 60. i 70. piła za czworo i zażywała połowę tablicy Mendelejewa. Potem zapłaciła za to fortuną, zdrowiem i anielskim głosem. Uporządkowane życie i szczęście może się wydawać dla niej stanem nienaturalnym. A jednak. Faithfull swoim niskim, chrapliwym tonem gwiżdże na oczekiwania fanów i na reguły rządzące przemysłem rozrywkowym. Przez to wprawdzie od lat nie nagrała żadnego spektakularnego hitu, ale pozostała jedną z ostatnich w branży artystek, która nie zajmuje się wyłącznie śpiewaniem.

Po aktorskim sukcesie w filmie "Irina Palm" (2007) więcej gra w teatrze (ostatnio głównie interpretuje sonety Szekspira), pisze. Imponuje lista muzyków, którzy współpracowali z nią w ostatnich latach: Nick Cave, Morrissey, Damon Albarn, Rufus Wainwright oraz kumpel z dawnych lat Keith Richards.