Czyli świadomie budujesz pewien mit, jak amerykańscy raperzy - z jednej strony doświadczenie ulicy, z drugiej - gangsterskie kino: "Człowiek z blizną"?
Zawsze jesteś częścią swojego mitu. Choć biorę amerykański rap bardzo serio, wiem, że składają się na niego zarówno przeżycia z ulicy, jak to, o czym mówisz, cała mitologia filmowa, gangsterska. To się łączy. Nie wymyślam tekstów, piszę o tym, co albo przeżyłem sam, albo przeżyli moi znajomi. Ale robię to w jakiejś konwencji.

Dzieciak, który dostanie twoją płytę do ręki, może jej nie zrozumieć.
Dlatego zawsze podkreślam, że nie piszę dla 14-latków. Chłopacy z AC/DC mówią: "Całe życie gramy rock’n’rolla tak, jakbyśmy grali dla 17-latków". Dla mnie to właściwa granica. Nie gram dla młodszych. Z drugiej strony, gdy 20 lat temu zaczynałem bawić się w hip-hop, miałem 12 - 13 lat. Słuchałem gangsterskich tekstów o przemocy, o tym, jak płonie Hollywood, o zamieszkach na tle rasowym, o pobiciu Rodneya Kinga. Słuchałem rasistowskiego "Black Korea" Ice Cube’a, nie brakowało tam strzelanin, życia gangów, wszechobecnego w latach 80. cracku. Fascynował mnie kryminalny rap z getta i opowieści takich twardzieli jak Ice Cube, Ice T, N.W.A., Mobb Deep. A jednak nikogo nie zamordowałem, nie zgwałciłem, nie okradłem, a dzięki nim zacząłem pracować i tworzyć. Zostałem muzykiem, który nagrywa złote płyty. Może dzieciak, który słucha moich płyt, będzie kiedyś ikoną rapu?

Ludzie raczej się ciebie boją, niż podziwiają.
Raz po raz słyszę, że ktoś boi się ze mną przeprowadzić wywiad, bo go uderzę, opluję albo przyjdę naćpany czy zdemoluję knajpę. Nie wiem, skąd przychodzą do głowy takie rzeczy?