Szykujesz sobie miejsce w Alei Zasłużonych Wielkopolan?
Śmiejesz się, ale dobrze wiem, że jestem jednym z kulturalnych symboli tego miasta, tak jak - powiedzmy - Zbigniew Górny czy Grabaż. Wiem, że mam już swój pomnik. I dobrze mi z tym.

Żałujesz czegoś?
Niedofinansowania. Gdybym miał ten milion na starcie, to zrobiłbym z niego dziesięć. A to przełożyłoby się na lepsze brzmienie, lepsze klipy, lepsze koncerty. A w życiu prywatnym? Mógłbym uniknąć wielu sytuacji, które mnie rozstrajały. Zrobiłem dużo błędów. Rozwaliłem swoje małżeństwo na rzecz innej kobiety, która z kolei rozpieprzyła moje życie. Jednak wychodzę na prostą - jest nowa kobieta, nowy rok, nowa płyta, nowe doświadczenia, nowe perspektywy.

Chyba rzeczywiście poważniejesz.
Kryzys wieku średniego mi nie grozi, ale chcę trochę stonować. Nie mam już 20 lat, choć czuję się czasem jak nastolatek. Wciąż w moim życiu będzie rock’n’roll, ale nie chcę się tym spalać. Czytam właśnie biografię Anthony’ego Kiedisa z Red Hot Chilli Peppers. On dawał w żyłę 20 lat i trzyma się na topie. Po drodze tracił kumpli, a ich gitarzysta John Frusciante nie ma zębów. Nie życzyłbym sobie takiej kariery. Cieszę się, że wiele niebezpiecznych rzeczy mnie ominęło, choć robiłem też głupoty. To, o czym pisze Kiedis, to taki stopień sknurzenia i zepsucia, którego nie ogarniam - szprycować się koksem i heroiną tygodniami. Z własnych doświadczeń wiem, że jak usiądziesz na dobę do stołu i walisz koks, to jesteś zniszczony - nie masz chęci do życia, nie masz nic, jesteś wrakiem. A on ładował tygodniami. I zwiększał dawki, bo nie działało. Nie potrafię tego pojąć. Wystarczy mi problem z alkoholem i o nic więcej nie proszę. Chcę się wystrzegać innych konsekwencji bycia znanym muzykiem.