Wielka poezja, jazz, folk i pop Soyki

"Studio Wąchock"

Stanisław Soyka Sextet +

Wyd. Universal 2009


Sporo utworów z albumu powstało dość dawno, ale w nowej odsłonie słucha się ich nieźle. Prawie tak dobrze, jak wcześniejszej muzyki Soyki, która wgryzła się w polską kulturę lat 90., i o niebo lepiej niż szekspirowskie "Sonety". To one sprawiły, że jego muzyka nabrała cech manierycznych.

Po tym jak rok temu do rąk słuchaczy trafił niemal pastiszowy "Solo Recital", można było przestać wierzyć, że artyście uda się dokonać krytycznego wyboru. Tymczasem płyta nagrana z kwintetem (Przemek Greger, Mario Matysek, Michał Zduniak, Kuba Sojka, Zbyszek Uhuru Brysiak) jest spójna i spora w tym zasługa zespołu. Trzech perkusistów daje nową przestrzeń rytmiczną, ciekawie brzmią elektroniczne niuanse, wprowadzone przez Jakuba Sobaszka, i oryginalna gra Brysiaka. Głos Soyki nabiera cech spokoju i uładzenia, zróżnicowane kompozycje nie rażą przestylizowaniem. Klasyczna "soykowa" melodyka ("Co dnia"), znana z dawnych, dobrych nagrań, takich jak "Cud (nie)pamięci" czy "Tak jak w kinie", otrzymała powściągliwe aranżacje, dzięki czemu ma się wrażenie, że "Studio Wąchock" nie odbiega od tego, co w jego repertuarze najlepsze. Wciąż jest wędrówka po harmonicznych pagórkach, synkopach, jest jazzowe frazowanie, soulowa swoboda, ale też popowa lekkość ("Każdy kochać się chce").