Dziś cholernie trudno pozostać wiernym współczesnym artystom. Pamiętam jak w trakcie etapu clubbingowego w moim życiu ekscytowałam się zespołami Fujiya and Miyagi czy Cut Copy, których dziś już w ogóle nie słucham. To świetnie pokazuje, że obecnie dwa czy trzy lata w muzyce to niemal cała wieczność. Tak jak w tamtym czasie naturalnie przechodziłam fascynację bitem lat 80., tak samo teraz, równie naturalnie, idę dalej. Już wiem, że moja kolejna płyta nie będzie taka gwałtowna. Pierwsza wciąż kolarzy mi się z szybkością i zniecierpliwieniem. Większość utworów nie będzie tak skondensowana, kompozycje będą bardziej rozbudowane, choć bez popadania w jakąś histeryczną epickość. Niepozbawione charakterystycznych bitów, ale z dużym oddechem i zdecydowanie cieplejsze. Pewnie dlatego, że w kółko słucham teraz Tears For Fears i „Young Americans” Davida Bowiego.