Inne, choć też podniosłe emocje wywołują występy Paula McCartneya. Zagrał ich już ponad 3 tysiące i nie zanosi się, by szedł na emeryturę. Wydany właśnie trzypłytowy (DVD+CD) album live „Good Evening New York City” to dowód na jego witalność i klasę. Dokumentujący 3-dniowy występ muzyka na nowojorskim Citi Field (dawne Shea Stadium) krążek jest arcydziełem producenckim. Został sfilmowany z 15 kamer znajdujących się na i poza sceną, a obraz z dodatkowych 75 aparatów pochodzi z cyfrówek, wręczonych wybranym fanom. Ale nie to jest najważniejsze. Dla McCartneya ten występ to symbol. W 1965 roku Beatlesi zagrali tu jeden ze swoich najważniejszych koncertów, zarazem pierwszy wielki koncert stadionowy w historii. Rok później liverpoolska czwórka zagrała publicznie ostatni raz. Zamknęli się w studiu na wiele miesięcy i odtąd przez kolejnych pięć lat wydawali wybitne, prekursorskie płyty.

McCartney wrócił w to miejsce po 44 latach, by uczcić pamięć Johna Lennona, George'a Harrisona i swojej żony Lindy. Świadczą o tym nie tylko utwory napisane dla nich, jak „Here today” (napisane po śmierci Lennona). Jest tu masa wybrzmiewających z mocą najlepszych beatelsowskich kawałków, jak „Drive My Car”, „Got To Get You Into My Life”, „Blackbird”, „The Long And Winding Road”, „Helter Skelter”, „Eleanor Rigby”, „Hey Jude”. Jest także szczególny hołd dla Lennona, medley „A Day In The Life” i „Give Peace A Chance”. Są utwory z czasów Wings i późniejszej, solowej kariery McCartneya, które wypełniłyby niejedno artystyczne życie. Ale dla 67-letniego Paula liczą się dwie rzeczy: świetna zabawa i wspomnienie przyjaciół. To w końcu on powtarza: „Chcę grać stare piosenki, bo nasze przeboje powstawały, by podobać się ludziom”. Album ten zadaje kłam wielu niesprawiedliwym ocenom Paula jako stojącego w cieniu jego talentu. McCartney też jest geniuszem, choć prawie trzygodzinny koncert może znużyć, zanim się o tym przekonamy. Nawet najstaranniejszy wybór kilkudziesięciu piosenek live rzadko kiedy daje takie pojęcie o artyście jak album studyjny – chyba że daje odpowiedź, dlaczego jest wybitnym muzykiem.