To prawda, nasz wokalista Tom Smith stracił głos i po półgodzinie musieliśmy przerwać występ. Szkoda fanów, ale takie rzeczy się zdarzają. Gramy dużo koncertów,
więc czasami zwyczajnie nie dajemy już rady.
Nic z tych rzeczy, należymy do grona tych grzecznych kapel, które jeżdżą na trasy ze swoimi dziewczynami. Z alkoholem nie przesadzamy, narkotyków nie bierzemy, za to staaramy się dobrze
odżywiać.
To prawda, w końcu zakłada się zespół, żeby jeździć po świecie i grać. Przez pierwsze lata Editors właśnie w ten sposób budowali swoją pozycję, zamiast polegać na agencjach
PR-owskich, wytwórniach płytowych czy magazynach muzycznych. Wolimy sprawdzić się w akcji, a nie gadać i pozować do zdjęć.
Po prostu dodaliśmy trochę więcej syntezatorów – a tak to są w tej piosence normalnie gitary, mroczny klimat i typowa dla nas dramaturgia. Powróciliśmy też do naszej dawnej
inspiracji New Order czy innymi artystami z lat 80., jak Eurythmics czy Kate Bush. Myślę, że jest to dobra popowa piosenka.
Dla nas zawsze liczył się tylko pop. Nie zabiegaliśmy o to, żeby być postrzeganymi jako autentyczny rockowy zespół czy kapela niezależna. Oczywiście staramy się trzymać poziom piosenek,
ale najważniejsze są dobre melodie.
Zmieniamy się z płyty na płytę – nie chcemy ciągle grać tych samych piosenek. Pierwsza była młodzieńcza, surowa, na drugiej pewniej czuliśmy się w studiu, więc postaraliśmy
się o bogatsze aranżacje i lepsze brzmienie. Może trochę była przekombinowana i traciła miejscami dynamikę, dlatego poprosiliśmy teraz o pomoc Flooda, który był wymarzonym producentem.
Też, poza tym produkował rewelacyjne "The Downward Spiral" Nine Inch Nails i kilka albumów PJ Harvey. Może jest trochę zgryźliwą osobą, do tego w studiu potrafi być
naprawdę wymagający – ale dzięki temu wyszła nam taka dobra płyta. Tom naszkicował kilka utworów, miał pomysł na klimat w stylu ścieżek dźwiękowych do "Blade
Runnera" czy "Terminatora", ale sami nie potrafilibyśmy zebrać tego w całość. Flood pomógł nam w znalezieniu odpowiednich syntezatorów i nalegał na to, żeby
wszystko nagrywać na żywo. Zmusił nas do myślenia o muzyce 24 godziny na dobę, ale też dał poczucie komfortu pracy.
Myślę, że tak samo jak większość metropolii. Trudno wypowiadać mi się na temat tekstów, bo to jest akurat robota Toma. Ale to są jego spostrzeżenia dotyczące życia w Londynie, stosunków
międzyludzkich i tego, jak przekłada się na nie sytuacja polityczna i recesja w gospodarce. Te ponure nastroje widać na ulicach i w metrze, na graffiti Banksy’ego czy słychać w
klubach na co dzień. Na pewno codzienne spacery do studia na północy miasta odpowiednio nas nastrajały do pracy.
Od kilku miesięcy mieszkam w Nowym Jorku i bardziej interesuje mnie to, co robi teraz The National czy Grizzly Bear. W Anglii kibicuję zespołom, z którymi zaczynaliśmy, Bloc Party czy Franz
Ferdiand, bo trzymają poziom. Natomiast młodszych kapel nie kojarzę - może poza The Maccabies. Myślę, że teraz wszyscy mają trudności z wybiciem się z powodu kryzysu i wyczyszczenia przez
nas rynku.
