Tricky nie jest jedyny. Nie ma dziś artystki, na którą młode pokolenia muzyków powoływałyby się równie często. I to bez względu na prezentowany gatunek – od Björk i PJ Harvey przez Natashę Khan i Antony’ego Hegharty’ego po trochę starszego punkrockowca Johna Lydona, który podsumował jej twórczość jednym dosadnym zdaniem: "She’s fucking brilliant".

Trochę więcej światła niż frontman Sex Pistols na zjawisko Kate Bush rzuca jej zdeklarowana fanka Gaba Kulka: "To dla mnie artystka kompletna. Absolutnie niezależna, odpowiedzialna za całość swojej kreacji. Perfekcjonistka. Nie zapominajmy, że to nie tylko genialna wokalistka. Ona również pisze teksty, komponuje, produkuje swoje albumy i reżyseruje ilustrujące je klipy. I wszystko tam się zgadza" – tłumaczy wokalistka. Wtóruje jej Hirek Wrona: "Wystarczy posłuchać jakiegokolwiek albumu Tori Amos, wczesnych kompozycji Björk nagrywanych jeszcze z The Sugarcubes w duchu odjechanego folku czy piosenek Coldplay, żeby zrozumieć, jak duży wpływ na współczesnych artystów ma Kate Bush" – wylicza.

Punk w owczej skórze

Mówi się, że to punk dokonał we współczesnej muzyce rozrywkowej ostatniej wielkiej rewolucji, ale to Kate Bush postawiła kropkę nad i, przeprowadzając jej jedwabistą wersję w świecie muzyki popularnej. Ona reprezentowała punkową siłę w popowym kostiumie. Świat przeżył szok, kiedy do głosu doszła niesforna dwudziestolatka, którą interesowały kwestie poruszane raczej w konfesjonałach i w pobliżu kozetki niż w popowych piosenkach. Pamiętajmy, że mówimy o czasach, w których na listach przebojów królowały bezwolne wokalistki w rodzaju Tiffany czy Whitney Houston, śpiewające niemal wyłącznie o tym, jak miło jest tańczyć albo jak smutne jest rozstanie z ukochanym. Bush chciała śpiewać o niewygodnych sprawach. "The Kick Inside" to opowieść o dziewczynie molestowanej przez ojca, która popełnia samobójstwo. Z kolei "Kashka from Baghdad" traktuje o homoseksualnej miłości. A co powiecie na piosenkę o znaczącym tytule "The Infant Kiss" o niemal pedofilskiej relacji starszej kobiety z chłopcem?

Laleczkom dziękujemy

Kate Bush nie zgadzała się na utarty wizerunek estradowej panienki z okienka – cukierkowej, uległej i zawsze uśmiechniętej. Jako jedna z pierwszych artystek odważyła się być nie idealna. Dziś wszyscy zachwycają się cyberpunkowym stylem Lady Gagi, ale to właśnie Bush pozwoliła sobie na bycie "niejednoznaczną, perwersyjną, szaloną i na swój sposób prowokacyjnie brzydką istotą, będącą wyrazem buntu przeciw wyidealizowanemu, szowinistycznemu wizerunkowi kobiety" – jak zgrabnie określiła ją Deborah M. Withers, autorka jednej z najlepszych książek przyglądających się fenomenowi Angielki "Adventures in Kate Bush and Theory".

Zamiast perlić się przed obiektywami ze swoim partnerem, Bush wolała nagrać piosenkę "Deeper Understanding", w której rolę jej umiłowanego pełnił komputer – wyrozumiały, uczynny, zawsze gotowy, by pomóc. Było to w roku 1989, kiedy pecetami mogli się cieszyć nieliczni (m.in. tę kompozycję wokalistka przerobiła na najnowszej płycie, umożliwiając wokalny debiut synowi, który w "Deeper Understanding" śpiewa refren przetworzony "robocim" efektem).