Irena Wanda Jarocka urodziła się 18 sierpnia 1946 r. w Srebrnej Górze w domu Henryka i Haliny Jarockich. Dzieciństwo i młodość spędziła w Gdańsku-Oliwie.
"" - pisała w autobiografii artystka.
Jarocka pochodziła z ubogiej rodziny, jej ojciec był szewcem ortopedą i pracował w szpitalu wojewódzkim w Gdańsku, a matka zajmowała się domem, jednocześnie zmagała się z problemami zdrowotnymi. Miała trzech młodszych braci: Henryka, Tadeusza i Waldemara.
Krzątanina z radiem w tle
" - wspominała piosenkarka.
Początki estradowe Jarockiej to śpiew w chórze. " - pisała Jarocka.
Studio piosenki
W tym czasie przy Polskim Radiu w Gdańsku otwarto Studio Piosenki. "" - opowiadała.
Jarocka, jako rozsądna dziewczyna, chciała mieć jednak poważny zawód, który zapewniłby jej pracę i niezależność. Planowała zostać stomatologiem, archeologiem, w końcu architektem. Zdała nawet egzaminy na Wydział Architektury Politechniki Gdańskiej, ale nie dostała się. W rezultacie ukończyła Nauczycielskie Studium Wychowania Fizycznego i Biologii. W szkole jednak nigdy nie pracowała, po jej ukończeniu dyplom schowała do szuflady i całkowicie pochłonęła ją muzyka.
W 1965 r. po raz pierwszy wystąpiła na festiwalu w Opolu. Za swój faktyczny debiut uważała jednak występ w 1968 r. na festiwalu w Sopocie, gdzie zaśpiewała piosenkę "".
Ogromna konkurencja
W latach 1969–1972 przebywała w Paryżu na stypendium PAGART-u, śpiewała m.in. w ekskluzywnym rosyjskim kabarecie "Chez Raspoutine". "" - mówiła w wywiadzie dla "Trybuny Robotniczej" w 1974 r.
Tam zwróciła uwagę nie tylko publiczności, ale również Bruno Coquatrixa, a nawet Charles'a Aznavoura. "" - mówiła w tym samym wywiadzie Jarocka.
Artystka do Polski powróciła w grudniu 1972 r. Rok później zrealizowała program telewizyjny " i wyruszyła w ogólnopolską trasę koncertową o tym samym tytule. W 1974 r. wydała swój debiutancki album pt. "", który rozszedł się w nakładzie 600 tys. egzemplarzy, za co odebrała w 1975 r. certyfikat złotej płyty. Album promowała przebojami "", "" i "", za której wykonanie otrzymała nagrodę publiczności podczas 14. MFP w Sopocie.
Jarocka w 1976 r. wystąpiła w filmie Jerzego Gruzy "Motylem jestem, czyli romans 40-latka".
Jej pierwszym mężem był kompozytor Marian Zacharewicz, który był także jej menedżerem. Rozstali się w 1977 r. W Leningradzie, podczas trasy koncertowej po Rosji, poznała informatyka Michała Sobolewskiego. W 1982 r. urodziła im się córka Monika, ślub wzięli w 1989 r.
Kluczem partnerstwo
"" - napisał w książce "" Sobolewski.
Koledzy z branży i przedstawiciele środowiska muzycznego zapamiętali ją jako jedną z najpiękniejszych piosenkarek polskich, wykonawczynię niezapomnianych przebojów, uosobienie klasy i wdzięku.
"" – wspominała w rozmowie z PAP wokalistka Urszula Dudziak. "" – dodała.
Nieżyjący już Zbigniew Wodecki mówił, że Jarocka była "". "" – dodał piosenkarz.
Kompozytor Zygmunt Konieczny, piosenkarz Andrzej Rosiewicz i dziennikarz muzyczny Marek Wiernik wspominają Irenę Jarocką jako jedną z najpiękniejszych i uzdolnionych muzycznie piosenkarek polskich.
"" – powiedział Konieczny.
Wielka muzykalność
Rosiewicz wspomina: "".
Marek Wiernik wielokrotnie prowadził koncerty Jarockiej - na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych - gościł ją ponadto w programach radiowych i telewizyjnych. "Jako piosenkarka miała w sobie ogromny wdzięk. Miała szczęście do dobrych kompozytorów. Jej niezapomniane przeboje to m.in. +Motylem jestem+, +Gondolierzy znad Wisły+, +Beatlemania story+". Jak dodał Wiernik, Jarocka reprezentowała muzycznie "polski pop z górnej półki". "Nigdy nie miała wpadek artystycznych. Była świetna na koncertach" – podkreślił dziennikarz.
Jarocka koncertowała w RFN, NRD, Czechosłowacji, Bułgarii, Szwajcarii, we Włoszech, w Portugalii, Luksemburgu, Australii, we Francji oraz w ośrodkach polonijnych USA i Kanady.
Była laureatką wielu prestiżowych nagród na światowych festiwalach piosenki oraz licznych plebiscytów prasowych i radiowych na najpopularniejszą piosenkarkę roku.
Przez wiele lat, od 1990 r., mieszkała w Stanach Zjednoczonych, regularnie odwiedzając Polskę. Do ojczyzny wróciła w 2007 r., gdzie odbyła trasę i opublikowała autobiografię (wywiad rzekę), zatytułowaną "Motylem jestem, czyli piosenka o mnie samej".
Nagrała wiele płyt, jedne z ostatnich to "Małe rzeczy" wydane w 2008 i "Ponieważ znów są Święta" w 2010 r.
Pod koniec życia ciężko chorowała. Zmarła 21 stycznia 2012 r. z powodu złośliwego nowotworu mózgu w jednym z warszawskich szpitali. Jej pogrzeb odbył się 27 stycznia 2012 r. w kościele św. Karola Boromeusza na Powązkach.
