To nie jest zespół nieznany, a jego muzycy mają doświadczenie (warto poszperać!) Pojawiał się w programach telewizyjnych i na takich muzycznych wydarzeniach jak Malta, czy radiowa Offsesja. W mediach trzeba do niego dotrzeć, bo muzyka prezentowana przez formację nie jest tym, co najczęściej jest odtwarzane. Szkoda, bo przebojów i radiowych melodii mamy na „” co najmniej kilka.
Problem z dotarciem mogą mieć ci, którzy potrzebują jasnych etykietek. Bo balansów pomiędzy popem i rockiem, pomiędzy gitarowymi harmonii i elektronicznymi brzmieniami jest tu więcej niż u kapel, które zazwyczaj słyszycie z radia. Trzon muzyki Ryba And The Witches oparty jest na trójkącie pomiędzy mocnym głosem, rytmem wybijanym przez perkusję oraz klimatycznymi brzmieniami elektroniki. Są zabawy w powtórzenia i zaśpiewy, a konstrukcje, które z początku wydają się proste, zaskoczyć potrafią i finałem i tym, co w środku.
W dwóch nagraniach na płycie pojawił się Organek, ale nie jest on prezentowany tak, by zdominować brzmienia formacji. I tak, jak w przypadku wszystkich nagrań zespołu bardziej grupa sprawdza się w spokojniejszych nagraniach (w tym przypadku „” działa na uszy mocniej niż tytułowe „”), w których emocje, ekspresja potrafią przytrzymać nas przy głośnikach dłużej.
Najlepiej dzieje się w rozbudowanych kompozycjach – mnie najbardziej urzeka „”, który z spokojnego balladowego klimatu wrzuca nas w dynamiczną zabawę rytmem i chórkami. Dobrze słucha się też „”, które jest zdecydowanie najlepszym z szybszych nagrań.
„” nie jest propozycją dla tych, którzy wszystko lubią mieć podane na tacy. Ale bez wątpienia jest to album, do którego będziecie wracać. No chyba, że nie jesteście wrażliwi na muzykę wykonaną bez przymusu, bez konieczności wykonania kontraktu lub bez pędu na szkło lub jedynkę na olisie.
A po poznaniu dźwięków warto poszukać i popatrzeć – bo przekaz artystyczny wychodzi tu poza granie na żywo. Choć w tych – to już uwaga na marginesie – zespół jest zdecydowanie najlepszy.
