Och nie – po prostu dość późno wstałam i właśnie pichcę sobie śniadanie. Z powodu niedawnej premiery mojej nowej płyty zupełnie nie miałam głowy do
bożonarodzeniowych przygotowań i jestem ze wszystkim spóźniona. To koszmar – nie mam jeszcze żadnych prezentów i nie wiem, jak spędzę wigilijny wieczór!
Szczerze mówiąc, nie zwiedziłam zbyt wiele, bo byliśmy tu tylko jeden dzień, więc większość czasu spędziłam na scenie i w hotelu, ale muszę przyznać, że opinie o polskiej publiczności
są jak najbardziej prawdziwe. Wy naprawdę przeżywacie muzykę o wiele intensywniej niż publiczność np. w Anglii. Bardzo mi się podobało to zaangażowanie fanów, więc na pewno tu wrócę.
Jeszcze nie wiem kiedy, bo cały czas planujemy na bieżąco trasę promującą „Colour Me Free”, ale to tylko kwestia czasu. Polskę znam też z opowieści mojej babci, który
była tu na wakacjach. Opowiadała mi sporo o fascynującej historii waszego kraju. Słyszałam też legendy o waszej wódce, choć nie miałam okazji jej spróbować. (śmiech)
Cóż, Wellington to moje rodzinne strony i czuję się tam bardzo swobodnie, a wolność wyboru to dla mnie podstawa. Nie przepadam za wielkimi studiami, bo tam zawsze jest napięta atmosfera i masz
wrażenie, że każda minuta kosztuje fortunę. W takich warunkach trudno się zupełnie wyluzować i dać się ponieść emocjom. A dla mnie najważniejszy jest klimat, w jakim tworzę. Muszę czuć
się bezpiecznie i komfortowo, bo inaczej wokale nigdy nie brzmią autentycznie. A że w okolicy nie ma żadnego sensownego studia, to nagrywaliśmy w klubie – to nie ma dla mnie aż
takiego znaczenia. I tak zawsze najważniejsze są dobre kompozycje i wykonanie. Resztę można zawsze dograć w studio, ale braku emocji niczym się nie da zreperować. Oczywiście na pewnym etapie
produkcji praca w studio jest nieunikniona, ale najważniejsze partie powstały tu na miejscu.
Szczerze mówiąc, nie, tym bardziej że już na wcześniejszych albumach proponowałam swoje rozwiązania w niektórych kwestiach producenckich. Studio jest dla mnie naturalnym środowiskiem. Lubię
siedzieć nad aranżami, dopracowywać piosenki i słowa, więc praca z muzykami jest dla mnie czymś normalnym. Bez problemu dogadywałam się ze wszystkimi, tym bardziej że znowu miałam
szczęście pracować z fantastycznymi muzykami, takimi jak: Jeff Beck, Sheila E., Raphael Saadiq czy David Sanborn. Wszystko szło tak gładko, że główne partie powstały w zaledwie tydzień w
2008 roku.
EMI w końcu zdecydowało się wydać tę płytę, ale mam ich dość i oczywiście rozglądam się na nową wytwórnią. Przy najbliższej okazji zamierzam się od nich odciąć, ale więcej o tym
nie mogę mówić, bo mi zabroniono.
Wiesz, nie zastanawiałam się nad tym. Ja nie planuję, jak będą wyglądały kolejne płyty. Jeśli akurat inspiruję się reggae, jazzem czy soulem, to siłą rzeczy zaczynam przesiąkać
konkretnymi wpływami i powstają piosenki będące wypadkową moich obecnych inspiracji. Tak więc odpowiadając na twoje pytanie – to, że na „Colour Me Free” jest
więcej soulu utrzymanego w starym stylu, oznacza, że takiej właśnie muzyki słuchałam w momencie nagrywania płyty.
Nie wiem, czy to jest związane wprost z wiekiem, ale tak się składa, że zdecydowana większość muzyków, których cenię, to ludzie starszej daty. Myślę, że to kwestia tego, że oni po
prostu potrafią grać na instrumentach. Bo wielu młodym muzykom – zarówno wokalistom, jak instrumentalistom – wydaje się tylko, że potrafią wykonywać muzykę. Są
niedokładni, przeciętni technicznie i leniwi. Wydaje im się, że wszystko można poprawić w studio na etapie postprodukcji. Wokaliści śpiewają raz refren i sądzą, że słuchacze nie
zauważą, że ten sam refren jest kopiowany kilka razy komputerowo w innych częściach piosenki. To dlatego większość muzyki tworzonej przez młodych ludzi jest dziś pozbawiona duszy
– wykoncypowana i zmanipulowana. W czasach największej świetności Raya Charlesa nie było takich historii – żeby porwać publikę, musiałeś się naprawdę napracować. Jak
nagrywałeś piosenkę, to od początku do końca. To nie przypadek, że kompozycje sprzed kilkudziesięciu lat mają w sobie konkretną dramaturgię, rozwijają się w naturalny sposób. Tego
brakuje we współczesnych piosenkach – poszatkowanych i posklejanych w studiu.
Mój rzekomy konflikt z Lilly Allen jest rozdmuchany przez media. Nic do niej nie mam. Tworzymy odmienną muzykę i zupełnie nie wchodzimy sobie w drogę. Brytyjskie media przekręciły moją
wypowiedź a propos oferowania darmowej muzyki w sieci. Chodzi o to, że uważam, że w moim przypadku rozdawanie muzyki za darmo może mi przynieść wyłącznie same korzyści. Widzę to tak
– jeśli tworzę dobrą muzykę, ludzie chcą po nią sięgać. Jeśli naprawdę ją lubią, to polecą ją swoim znajomym, kupią płytę i przyjdą na koncert. Tak czy siak wyjdę na
swoje, bo ten system działa jak wirus. Co innego, jeśli jest się artystą popowym, takim jak Lilly Allen. Ona gra mało koncertów, a jej głównym źródłem dochodu są hitowe single, więc
siłą rzeczy darmowe pliki w sieci uderzają w nią bardziej finansowo. Natomiast nigdy nie twierdziłam, że ona jest gorszą artystką dlatego, że nie gra wielu koncertów czy jest kiepską
wokalistką – jesteśmy zupełnie inne.
(śmiech) Brytyjskie media również z nią chcą mnie skonfliktować. Piszą, że tworzymy ten sam rodzaj muzyki i że walczymy o koronę królowej muzyki retro. Co za bzdura! Dla nich Amy
Winehouse, Duffy i ja niczym się nie różnimy. Tymczasem Amy porusza się bardziej w rejonach jazzu i soulu, a Duffy bliżej do retro popu niż do soulu. Nie wspominając o tym, że różnimy się
w kwestiach tematyki naszych piosenek. Ja np. cenię Winehouse głównie za teksty – bardzo prawdziwe i osobiste. Szczególnie lubię jej pierwszy album „Frank”, do
którego często powracam.
Na pewno nie potrafiłabym wykonać lepiej jej własnych piosenek – są zbyt intymne, za bardzo związane z samą osobą Winehouse. Poza tym cóż to znaczy „lepsza
wokalistka”? Obie mamy świadomość swoich głosów i potrafimy ich używać. Jesteśmy po prostu inne, ot cała rewelacja. (śmiech)
