Mieliśmy sporo przetasowań w zespole – kilku muzyków odeszło z zespołu i sporo czasu zabrało mi znalezienie nowych. Poza tym niemal każdy z nas pracuje nad
swoimi solowymi projektami, więc niełatwo jest się wspólnie zsynchronizować.
Oczywiście, choć od wymienionych przez ciebie kompozytorów wolę twórczość Ennio Morricone. Poza tym dla mnie przy nagrywaniu tej płyty większą inspirację stanowiła choćby muzyka Feli
Kutiego i w ogóle afrobeat, nie wspominając o Stevie Reichu.
Przy nagrywaniu każdej nowej płyty z Jaga Jazzist staram się znaleźć jakiś motyw, pomysł, który byłby tym przewodnim, charakterystycznym elementem nagrania. Tym razem okazał się nim
odgłos, jaki wydają z siebie maszyny do gry, czyli tytułowy jednoręki bandyta. Okazuje się, że są one podobne właśnie do motywów, jakich często używali minimaliści. Chciałem rozwinąć
ten koncept - stąd tyle polirytmicznych zagrywek i zapętlonych fraz. Inaczej też podeszliśmy do kwestii sekcji blaszanej. Instrumenty dęte zawsze były obecne w naszej muzyce, ale tym razem
chcieliśmy, żeby brzmiały bardziej jak perkusja - bardziej dynamicznie i punktowo. Chwilami brzmi ona tak potężnie, że można odnieść wrażenie, że została ona wyjęta żywcem z jakiejś
opery Wagnera.
Nie - jakoś nigdy mnie to nie fascynowało. Jedyne, co mnie fascynuje w tych maszynach, to odgłosy, jakie wydają (śmiech).
To prawda. W ciągu ostatnich trzech lat słuchałem mnóstwo rocka progresywnego. Wiesz, Yes, Rick Wakeman i tym podobne rzeczy. Nie kryję fascynacji tą muzyką. Zresztą nawet tytuł jednego z
utworów z „One-Armed Bandit” to żart nawiązujący do tego gatunku. „Prognissekongen” znaczy w języku gnomów właśnie „rock
progresywny” (śmiech).
Nie wiem, czy to najbardziej przystępny album, choć faktem jest, że tym razem w kąt poszły nasze rockowo-shoegaze'owe fascynacje. Poza tym ja zawsze miałem ambicję tworzyć chwytliwą muzykę.
To nie jest tak, że muzyka ambitna nie może być jednocześnie przystępna. Staram się łączyć te dwa światy.
Tym razem mało było miejsca na improwizację, właśnie ze względu na złożoność materiału. Wszystkie partie musiałem najpierw dokładnie rozpisać na każdy instrument. Potem przyszedł czas
na próby trwające osiem miesięcy. Nie dość, że sami musieliśmy opanować skomplikowane partie, to jeszcze trzeba było wdrożyć nowego klawiszowca i gitarzystę w nasz sposób pracy. Oni byli
przyzwyczajeni do rockowych prób, czyli gramy aż coś wyjdzie (śmiech). A „One-Armed Bandit” musieli wyczytać z nut, więc łatwo nie było, choć miało to swoje dobre
strony, bo nie musieliśmy dużo dłubać w dobrze nagranym materiale.
Sporo czasu zajęło mi programowanie różnych syntezatorów i maszyn perkusyjnych - głównie klasycznej bitmaszyny Akai MPC, ale było tego tak wiele, że już nawet nie kojarzę dokładnie, czego
używałem.
Bardzo cenimy wszystko, co robi McEntire. Sądzę, że to nie ma znaczenia, że tworzymy inną muzykę - bardziej liczy się to, że mamy podobną wrażliwość. A to oznacza, że łatwo się
komunikujemy, mówimy podobnym językiem, dźwiękowymi skojarzeniami. To bardzo ważne w przypadku tak skomplikowanej muzyki. To była dobra decyzja.
Jeszcze nie wiem - oprócz Jaga Jazzist ciągle działam w grupie National Bank, więc pewnie skończy się tak, że ten projekt, który szybciej się rozpędzi z nową płytą, będzie priorytetowy.
Na razie wszystko może się zdarzyć.
Na razie zagraliśmy tylko kilka małych koncertów w Norwegii i planujemy małą trasę po największych miastach Europy. Mam nadzieję, że do Polski uda się nam dotrzeć na któryś z letnich
festiwali.
