Bardzo odważna płyta, zatytułowana po prostu „” pokryła się platyną. W ciągu pierwszego tygodnia od sprzedaży znalazła ponad 30 tysięcy nabywców, co już teraz, a nie zaczął się nawet marzec, stawia ją w pierwszej dziesiątce muzycznych bestsellerów roku 2019.
„” - pisze w recenzji na cgm.pl Andrzej Cała. Dojrzałość, pomysłowość, kreatywność i odwaga w realizacji projektu sprawiają, że o płycie Sokoła mówili wszyscy w środowisku.
Podobnie rzecz się miała i wciąż ma z Vieniem. Raper, który bardzo odważnie romansuje z popkulturą – brał udział w programie TVN „Agent” – 15 marca zaprezentuje płytę „”, o której znów będzie się mówić w superlatywach. Przełamywanie konwencji, odważne zapraszanie gwiazd z odległej galaktyki (posłuchajcie nagrania z Bovską) w świecie polskiego hh niczym nowym nie jest. To, jak to jest wyprodukowane, to jakie wywiera wrażenie – zarówno na młodych, jak i na starszych słuchaczach rapu – już tak.
Do grona odważnych dołącza też O.S.T.R., który za poprzednie produkcje był odsądzany od czci i wiary. Tak jak i w innych gatunkach okazało się, że pocałunki śmierci, recenzje pełne stwierdzeń, że artysta się skończył i nie ma nic do powiedzenia, sprawiły tylko, że… No właśnie, jeśli na rynku polskim jest ktoś jest w stanie konkurować pod względem liczny sprzedanych płyt w XXI wieku to jest to tylko i wyłącznie O.S.T.R.. „”, album który trafił do sklepów 22 lutego pozostawi strony barykady na swoich miejscach. Zgodnie ze starym porzekadłem – . Odbiór – w recenzjach i komentarzach jest oczywisty: odważnym przekazem Adam Ostrowski pokazuje nie tylko to, że pogłoski o jego (artystycznej) śmierci są mocno przesadzone. Daje też podprogowo przekaz, którego młodsi raperzy chwycić za bardzo nie chcą.
Świat rapu od zawsze opierał się na autentyczności przekazu. Ci, którzy za bardzo chcieli wejść w celebryctwo, zapominając o tym, kim są, za bardzo uginając się pod oczekiwaniami mainstreamu, wypadali z gry. Vienio i Peja swoim udziałem w reality show zyskali, bo w żaden sposób nie ulegli pokusie kreacji gwiazdorskiej. Czy to się podoba czy nie – pokazali siebie takimi, jakimi na dany moment są.
To z kolei podoba się… poza rapem. Wspominani tu artyści swą pozycję, doskonałe wyniki sprzedaży i zachwyty nad twórczością budują nie na tym, że kłaniają się swojemu światkowi. Ten, jak niemal każdy inny w Polsce, każdego, kto wyrasta ponad bagienko, najchętniej by w nim utopił. Po muzykę Sokoła czy O.S.T.R.ego w znakomitej części sięgają ludzie, którzy o hip-hopie wiedzą tyle, że jest. Najprawdopodobniej nie wiedzą, skąd się wziął Venio, jakie ma korzenie. Prawdopodobnie nie dotarli do pierwszych płyt Adama Ostrowskiego. Czy komuś to przeszkadza? Popytajcie młodych raperów.
Oczywiście zjawisko jest szersze. „” – mówił rok temu Fokus z Pokahontaz w wywiadzie dla dziennik.pl. Wyrastanie z przybijania piątek i opisywanie innego życia widać też u Kękę „”. Inaczej do odbiorców mówią Ten Typ Mes, inaczej powracający Emil Blef.
Pogodzenie się z tym, gdzie się jest. Brak umizgów do grup, z którymi de facto nie ma się kontaktu okazują się sukcesem. I artystycznym i komercyjnym.
A co pozostaje innym? Na pewno wezmą oddech i dadzą kontrę. W końcu ile można „”.
I to jest w tym gatunku najpiękniejsze.
