Charlotte Gainsbourg
"IRM"
Wyd. Because Music 2009
Ocena: 6/6


Już poprzedni album francuskiej aktorki i wokalistki narobił sporo zamieszania. „5:55” nagrany m.in. przy współpracy duetu Air, Jarvisa Cockera i Nigela Godricha (producent Radiohead), wprawił zachwyt krytyków po obu stronach Atlantyku. Do pracy nad „IRM” 38-letnia wokalistka tym razem zaprosiła Becka Hansena, co okazało się strzałem w dziesiątkę, jako, że amerykański muzyk i producent jest obecnie w szczytowej formie, co można było usłyszeć choćby na płycie „Modern Guilt” nagranej w zeszłym roku wspólnie z Dangermousem.Beck wsparł Gainsbourg jako producent, współautor tekstów i wokalista.

Muzyk zajął się nawet zmiksowaniem całego materiału. Nie dziwi więc „beckowski” klimat sączący się z wszystkich porów „IRM”, pod postacią rozklekotanych gitar i eklektycznych wstawek – od odgłosów mew po przedziwne industrialne sample (tytułowy „IRM” był inspirowany dźwiękami wydawanymi przez urządzenie do rezonansu magetycznego, z jakiego wokalistka często korzystała po poważnym wypadku podczas jazdy na nartach wodnych dwa lata temu). Nie rzadko słychać tu też drapieżne, przesterowane wokale i charakterystyczną nonszalancką manierę, jaką Gainsbourg przejęła od swojego kolegi. W „Looking Glass Blues” miejsce melorecytującej Charlotte spokojnie mógłby zająć Beck, choć akurat tu, jej delikatny głos ciekawie kontrastuje z mocarnymi, ekstremalnie skompresowanymi bębnami stylizowanymi na brzmienie perkusji Johna Bonhama z Led Zeppelin.