Spora w tym zasługa Becka Hansena. Wybitny muzyk nie tylko w całości wyprodukował trzecią płytę Charlotte, ale także napisał i zaaranżował wszystkie piosenki na "IRM".

Francuska gwiazda dopisała do muzyki swoją historię wychodzenia z choroby. Zapisywała traumatyczne chwile, by z notatek uczynić teksty piosenek.

Muzyka pcha do góry

Nie są one jednak tu tak ważne jak muzyka Becka, która pcha Charlotte w górę. Także ponad jej poprzednią płytę "5:55", która chociaż również powstała w towarzystwie akolitów jej ojca Serge’a Gainsbourga (Air, Jarvis Cocker, Nick Hannon), była tylko pocztówką dźwiękową.

Momentami nawiązująca do nowofalowych brzmień, czasem do wyszukanego art-popu, rozbita między intymny szept Charlotte a minimalistyczne, laboratoryjne dudnienie bębnów, awangardowe motywy smyczkowe i elektroniczne trzaski a la Radiohead płyta ta nie jest wybitnym osiągnięciem amerykańskiego artysty. Nie jest to w ogóle wybitny krążek, mimo sporego wkładu intrygujących melodii, szczypty rockowej psychodelii i ciekawych nawiązań do alternatywy. Ale też w "IRM" nie chodzi o deklasowanie wcześniejszych albumów Becka, choć to on wysilił tu mięśnie, by skroić płytę, która filmowym klimatem rodzi odległe skojarzenia z archaiczną francuską piosenką.

p