Emmanuelle Seigner

"Dingue"
Emmanuelle Seigner
Wyd. Columbia, 2010
Ocena: 4/6


Seigner podziękowała za współpracę zespołowi Ultra Orange, z którymi nagrała swój debiutancki album trzy lata temu, i drugą płytę „Dingue” firmuje już tylko swoim nazwiskiem. Wraz z pozbyciem się rockowych kompanów piosenki francuskiej aktorki straciły niestety na charakterze, którego nigdy przecież nie miała w nadmiarze. Wcześniej jej wątły głos jakoś bronił się w towarzystwie zabrudzonych gitar, ale na „Dingue”, przepełnionym akustycznymi brzmieniami, jego słabości są nie do ukrycia.

Z drugiej strony zgrabnym kompozycjom zaśpiewanym bez wysiłku i z lekkością przez Seigner nie można nic zarzucić. To przyzwoity retro pop odwołujący się do francuskiej klasyki, podobny do nieszkodliwych pioseneczek, jakie niedawno zaproponowała Carla Bruni. Melancholijny „Alone a Barcelone” ochrzczony filmowymi smykami i pogwizdywaniem albo „Autant s’aimer autant” oparty na miękkiej gitarze akustycznej przypadną zapewne do gustu zwolennikom lounge’u zabarwionego bagietkowym klimatem, ale to raczej jednorazowy flirt.

Największym problemem wcale nie jest niespecjalnie mocarny wokal Seigner. Przecież Charlotte Gainsbourg na swojej ostatniej płycie też częściej szeptała, niż śpiewała, a mimo to potrafiła wspólnie z Beckiem stworzyć nową jakość, gdzieś na przecięciu klasycznej piosenki francuskiej, popu i mrocznej alternatywy. Seigner brak konkretnego pomysły na siebie – sama nie wie, czy chce być lolitką spod znaku Brigitte Bardot, czy drapieżną i mroczną femme fatale w rodzaju Juliette Greco.