Wiesz, dla mnie to tak naprawdę powrót do korzeni. Może wiele osób o tym nie wie, ale zaczynałam jeszcze od śpiewania w zespołach rockowych, metalowych i
hardcore’owych. Dopiero kiedy rozpoczęłam solową karierę, postanowiłam nieco się wyciszyć. Miałam wtedy dwadzieścia parę lat i doszłam do wniosku, że nadszedł najwyższy czas
znaleźć wreszcie dla siebie miejsce i własny styl.
To prawda, ale poszłam tam trochę ze względu na moich rodziców, którzy byli muzykami klasycznymi. Od dziecka razem z nimi słuchałam Beethovena, Bacha, Chopina. Mój ojciec grał też na
organach w kościele, więc wspólnie chodziliśmy śpiewać na msze. A wieczorami często zdarzało się, że siadaliśmy całą rodziną i wspólnie muzykowaliśmy. Potem posłali mnie na
akademię, gdzie uczyłam się śpiewu jazzowego, harmonii, komponowania. W wolnym czasie znajomi zapraszali mnie też do różnych amatorskich zespołów, które grały funk, pop-rocka czy metal.
Wreszcie mój kolega pokazał mi Sonic Youth, Pixies, PJ Harvey, Cocteau Twins i zupełnie zakochałam się w ich muzyce. To najbliżsi mi artyści obok kompozytorów współczesnych i jazzmanów
grających free.
Tak, dzięki jazzowi zrozumiałam, jak ważna w tworzeniu muzyki jest umiejętność improwizacji. Chodzi o to, żeby zawsze mieć otwarty umysł, nie bać się przypadkowych rozwiązań i nie iść
nigdy na łatwiznę. Natomiast dzięki takim kompozytorom jak Karlheinz Stockhausen czy Steve Reich zaczęłam się interesować muzyką eksperymentalną i elektroniczną. Nagrywając piosenki na
„Blood From a Stone”, większość rytmów powstało np. z uderzenia rękami w stół oraz grania na sztućcach i innych przedmiotach, które znalazłam w kuchni. Nagrywałam też
dużo różnych dziwnych dźwięków podczas spaceru – uderzenia kamieni czy masztu powiewającego na wietrze.
Chciałam na kilka miesięcy odciąć się od świata i skupić tylko na pracy. Wybrałam pierwsze lepsze miejsce położone najdalej na północy kraju, znalazłam przez internet nocleg, potem
spakowałam gitarę, syntezatory i pojechałam. Potem dołączył do mnie mój producent Kare Vestrheim, który wziął ze sobą kilka mikrofonów, wzmacniaczy, sprzęt do nagrywania, żeby postawić
prowizoryczne studio. Klimat był niesamowity, za oknem było strasznie zimno, leżał śnieg, a przez większość dnia panował mrok. A kiedy wychodziłam na dwór, rzadko kogo spotkałam
– były tylko góry, lasy i ja.
Cóż, nie każda płyta musi być przecież taka sama. W tamtym czasie byłam zafascynowana tym miastem, dlatego postanowiłam wyprowadzić się do niego na pół roku. Było naprawdę niesamowicie
– różni ludzie, dziwne miejsca, przyjemny klimat. To podziałało szczególnie inspirująco na teksty, których pisanie z reguły sprawia mi najwięcej problemu. Pierwszy utwór
zatytułowałam nawet „Berlin”, a całą płyty od mojej ulicy. Co ciekawe, w tak hałaśliwym miejscu powstała dużo spokojniejsza muzyka niż teraz na odludziu w Norwegii.
Tak, na akademii poznałam m.in. członków Jaga Jazzist i Shining, którzy pomogli mi przy nagrywaniu pierwszej płyty „Little Things”, a potem na trasie koncertowej. A na tej
swoje partie nagrali też perkusista Bent Sæther z zespołu Motorpsycho, doskonały gitarzysta Ivar Grydeland czy niesamowita sekcja rytmiczna Hurra Torpedo, która gra na sprzętach kuchennych. W
ostatnich latach norweska scena muzyczna coraz lepiej się rozwija i jest widoczna na świecie. Ale my tworzymy w Oslo niewielkie środowisko różnych artystów, w którym wszyscy się znamy i
współpracujemy. Najbardziej cieszy mnie to, że większość z nas może żyć z grania i występować chociażby w Polsce…
Oj, to dłuższa historia. Zaczęło się od tego, że podczas trasy po Stanach udzieliłam wywiadu jednemu dziennikarzowi radiowemu, któremu podobała się moja płyta i twierdził, że czasem zajmuje się zbieraniem utworów na ścieżki dźwiękowe i może mi pomóc. W sumie nie liczyłam na to, że coś z tego wyjdzie. Aż tu nagle kilka miesięcy później zadzwonił do mnie w środku nocy z pytaniem, czy nie chciałabym skomponować piosenki do „Opowieści z Narnii”. Pamiętam tę książkę z dzieciństwa, więc zgodziłam się od razu i kilka tygodni później byłam w Londynie na tajnym pokazie filmu z szychami z Disneya. Dostałam do dyspozycji najlepsze studio w Oslo i zabrałam się za robotę. W sumie do dziś nie mogę uwierzyć, że to wszystko się w ogóle wydarzyło.
