W tym roku twój zespół obchodzi 30-lecie działalności. Ciężko jest przez tyle lat konsekwentnie funkcjonować, grać swoje i nie wiązać się z duża wytwórnią?
Andy Moor: Właśnie wiązanie się z koncernem to recepta na ciężkie życie. Wytwórnie narzucają ci własny tryb pracy i kontrolują cię, marnują twój czas na promocję i nie dają należnych pieniędzy. A my wypracowaliśmy dużo zdrowszy model funkcjonowania. Rozkładamy na cały rok maksymalnie 60 koncertów - bo nie da się przecież spędzić dwóch miesięcy z tymi samymi facetami w jednym vanie! Sami dźwigamy swój sprzęt, żeby dbać o formę fizyczną i nie marnować czasu przed czy po koncercie na picie. Staramy się zmieniać nasz repertuar co kilka lat, żeby nie grać w kółko tego samego. I wreszcie gramy w innych składach, żeby rozwijać się indywidualnie.

Ty masz masę pobocznych projektów – grasz z twórcami elektroniki, współczesnymi kompozytorami czy jazzmanami. Czy coś łączy te wszystkie przedsięwzięcia?
To chyba mogą tylko ocenić moi słuchacze. Ja sam kieruję się przede wszystkim instynktem – nie interesują mnie podziały gatunkowe, tylko ludzie i ich indywiudalny sposób grania. Tacy artyści jak Kaffee Matthews fascynują mnie tym, że potrafią tworzyć zupełnie zaskakujące dźwięki elektroniczne, nad którym nie mają często kontroli. Z drugiej strony saksofonista Ken Vandermark ma instrument opanowany do perfekcji i improwizowanie z nim jest zupełnie innym doświadczeniem. Podobnie z DJ-em Rapture, który nauczył mnie trzymania się rytmu, albo z kompozytorem Iannisem Kyriakidesem – u niego podpatrzyłem, jak konstruować utwory na żywo.