Po znakomitym debiucie "Rock-ferry" nie zamierza zwalniać tempa. Na nowej płycie Walijka Duffy przekonuje o tym w każdym utworze. Już otwierający "Endlessly" numer "My Boy" wciąga prostym bitem, syntezatorowymi wstawkami, czułym głosem Duffy. Od razu można rozpoznać, co jest jej największą siłą – pomysł na pop. Retro, a jednocześnie świeży. Potrafi zaskakiwać, choć powtarza sposoby sprawdzone przez wokalistki soul w połowie lat 60., takie jak Dionne Warwick. Duffy doskonale czuje współczesną muzykę.

Singlowego "Well, Well, Well" nie powstydziłaby się Amy Winehouse. Katy Perry i Kylie mogłyby uczyć się od Duffy i towarzyszących jej muzyków z The Roots, jak za pomocą trąbek i akustycznych gitar nagrać taneczny kawałek. O balladach na takim poziomie jak jej "Don’t Forsake Me" i "Breath Away" gwiazdki smooth jazzu mogą marzyć.

Duffy, nawet szepcząc, potrafi być hipnotycznie wciągająca i seksowna. Ma przy tym niesamowite poczucie rytmu – takie, jakim porażała przed laty chociażby Tina Turner. Wyśpiewuje słowa, jakby naciskała klawisze instrumentu.

Co prawda mówi, że na nowym albumie chciała odkryć coś nowego w swojej osobowości, ale materiał charakterem wcale nie odbiega od jej pierwszej płyty, "Rockferry". I dobrze.